نویسنده: مهدی سلیمی


آیکیدو

مقدمه

اجازه دهید همین ابتدا اعترافی به شما بکنم. این ۱۰ راهکاری که با شما در میان می‌گذارم، شما را آی‌کی‌دو کار حرفه‌ای نخواهد کرد. هیچ چیزی جای ممارست و تمرین را نخواهد گرفت اما پشت کلمات قدرتی نهفته است که مسیرتان را تغییر خواهد داد. چطور؟
هیزم‌شکنی را تصور کنید که می‌خواهد با تبر و ارة تیز نشده درختان را بِبُرد. از آن‌جا که اره و تبرش کُند است، باید زمان و زور زیادی را صرف کند تا یک درخت را قطع کند. اگر از او بپرسید: «چرا این قدر خودت را خسته می‌کنی؟ چرا ابزارت را تیز نمی‌کنی؟!» می‌گوید: «این حرف‌ها را بذار کنار. فرصت استراحت ندارم باید سریع کارم را تمام کنم.» او برای هر درخت، یک ساعت وقت می‌گذارد ولی اگر زمانی را به استراحت و تیز کردن ابزار‌هایش بگذارد، بازدهی کارش چند برابر شده و در هر یک ساعت، چندین درخت را قطع خواهد کرد.


بسیاری تصور می‌کنند نوشتن و خواندن این مقالات کاری بیهوده است و باید به جای این حرف‌ها فقط تمرین کرد. آن‌ها دیدگاه همان هیزم شکن را دارند. مسلماً با تیز کردنِ ابزار، درختی قطع نخواهد شد اما در افزایش راندمان آن هیزم شکن شتاب مضاعف می‌دهد. مطالعه مقالات شما را آی‌کی‌دوکار نخواهد کرد اما به شما بینشی می‌دهد که راندمان تمرینی شما و پیشرفتتان را شتاب مضاعف می‌دهد. ذهن شما ابزار شماست و نیاز دارید تا زمانی را صرف تیز کردن آن کنید. شاید یک سال آی‌کی‌دو را با ذهنیتی ناقص تمرین کنید. نمی‌گویم پیشرفتی نکرده‌اید اما اگر ذهنیت و بینش‌تان را ارتقا دهید، آن وقت یک ماه تمرینتان با یک سال برابری می‌کند و این یعنی یک شتاب فوق‌العاده در پیشرفت. پس با این دید، مقاله را مطالعه کنید که بینش‌تان را ارتقا دهید. لزومی هم ندارد همه راهکار‌ها را یک‌باره به کار ببرید. این مقاله در حکم راهنمای تمرین است و قرار نیست یک شبه شما را به هدف برساند. بلکه هر بار با گرفتن یک ایده و پیاده‌سازی آن در تمرین، سرعت بهبودتان را ذره ذره افزایش دهید. امیدوارم این ۱۰ راهکار برایتان مفید باشند.

راهکار اول: با حرف و بحث به جایی نمی‌رسیم، فقط تمرین...

راهکار اول برای پیشرفت در هنر رزمی آیکیدو

شبی به عنوان مهمان در باشگاهی حاضر و همراه رفیقم مشغول تمرین شدم. یک لحظه وسط تمرین ایستادم تا نفسی چاق کنم و موضوعی نظرم را جلب کرد. اصولاً کلاس آی‌کی‌دو  باید صدای افت و اوکمی‌هایش بالا باشد ولی این جا صدای همهمه بلند بود. کلاس را برانداز کردم، اغلبِ جمعیت کلاس، به جای تمرین، مشغول حرف و بحث بودند. عده‌ای راجع به بهترین شکل تکنیک با هم تبادل نظر می‌کردند. عده‌ای دیگر برای همدیگر توضیح می‌دادند: «اینی که تو می‌زنی غلطه، این جوری درسته...» آن گوشه هم ارشد کلاس شاگردان مبتدی را نشانده و برایشان شرحِ تکنیک را با وسواس عجیبی سخنرانی می‌کرد! به رفیقم گفتم: «کلاس را نگاه کن! اگر همه این‌ها به جای حرف و بحث، فقط تمرین می‌کردن حتی به اشتباه، خیلی پیشرفت می‌کردن. اون ارشد هم نباید این قدر توضیح اضافه بده. از ۱۰ دقیقه پیش که یادم میاد، مشغول سخنرانی بود!».

کلاسی دیگر رفتم و به عنوان مهمان با هنرجویانشان مشغول تمرین بودم، یار تمرینی‌ام، با هر یک دقیقه تمرین، ۳ دقیقه وقت را برای توضیح می‌گرفت. آخرش خسته شدم و به او گفتم:

- «ببین! ممنونم که داری توضیح می‌دی! ولی اگه به نظرت اشتباه می‌زنم، بذار بزنم. اقلا این جوری داریم تمرین می‌کنیم. اگه می‌بینی ساکتم به این خاطر نیست که نظری ندارم یا از تو ایرادی نمی‌بینم. نمی‌خوام وقت تمرینت رو بگیرم.»

- گفت: «ها؟ بله ببخشید. اگه اشتباه از من می‌بینی خوب بگو.»

- گفتم: «خودت این قدر رده‌ات بالا هست که تشخیص بدی کجا درست زدی کجا غلط! برای چی بهت بگم؟»

- گفت: «من ایراد‌های خودمو نمی‌تونم ببینم. باید یکی برام توضیح بده تا بفهمم»

- گفتم: «خیالت راحت باشه. من الکی هماهنگ نمی‌شم. اگه جایی از دستت در رفتم یا بدل خوردی بدون که اشتباه می‌زدی.»

این طوری به او فهماندم که بدون حرف هم می‌توان تمرین کرد. ولی بعد از [حدودا] ۱۰ دقیقه خسته شد و آخر سر از من فاصله گرفت تا [به قول خودش] دیگران را رفع اشکال کند! نگاهی به ساعت انداختم. سر جمع وقت مفید تمرینمان بیست دقیقه هم نشد. با هرکدام از شاگردان ارشد آن کلاس که تمرین کردم همین مشکل را داشتند. خوب حرف می‌زدند ولی تمرین...! این موارد را شما هم در کلاس‌های متعدد می‌توانید مشاهده کنید. انگار عاشق بحث و حرفیم تا تمرین؛ و مهارت آی‌کی‌دو هیچ گاه با بحث و حرف بدست نمی‌آید. باید آزمون و خطای عملی کرد. یعنی حتی شده اشتباه بزنیم ولی بحث نکنیم. چون اقلا با اشتباه زدن تجربه‌ای عملی کسب می‌کنیم ولی با فقط حرف و بحث... وقتمان را تلف کرده‌ایم! اجازه دهیم استاد یا ارشد‌های کلاس (آن‌هایی که استاد اجازه داده)، اشکالات را بگیرند. نه این که با حرف و توضیح، وقت خود و دوستمان را بگیریم!

راهکار دوم:

راهکار دوم پیشرفت در آیکیدو